Pictures of the Rally on Save State Education

The Pancha Maha Balavegaya 60 years on: old SLFP forces, now UPFA’s grave diggers?

The Island, August 25, 2012, 4:40 pm


Rajan Philips

The acutest commentary on the current political situation has come from the Maha Nayake of the Malwatte Chapter, the Most Venerable Thibbotuwawe Siddharatha Sri Sumangala Thero. He reportedly told a delegation of the striking Federation of University Teachers Associations (FUTA) that the country’s five great political forces (Pancha Maha Balavegaya) are now on the streets. It is a powerfully insightful and indicting comment that is also a trigger for fruitful political analysis.

The Maha Nayake’s comment counter-poses the SLFP of old against the UPFA of today. It is known history that S.W.R.D. Bandaranaike successfully marshaled the five forces in the Sinhalese political society – the Sangha (Clergy), Veda (Physicians), Guru (Teachers), Govi (Farmers) and Kamkaru (Workers) – to found the SLFP in opposition to the UNP and to form the first non-UNP government after independence. Sixty years on, the five forces are bestirring against a UPFA government that is a hugely morphed overgrowth of the old SLFP. The UNP that has had many lives in the past appears to have no life left in it, the only sign of life being the farcical UNP infighting that is never ending.

Much water, and blood, has flowed under Sri Lanka’s political bridges between the time when Mr. Bandaranaike rode to power as Prime Minister but was cut short of even a single term by an assassin’s bullet, and the time now – with Mahinda Rajapaksa riding high as all-powerful President without any constitutional term limits. The five forces rallied behind SLFP-led coalitions primarily to achieve social emancipation through the political process. They had in their sights a prematurely decadent UNP that had lost its bearings after the death of D.S. Senanayake who had the uncanny knack to simultaneously appeal to the westernized middle classes as well as the mass of peasants. The electoral clashes between the SLFP and the UNP were underwritten by conflicting social forces that stood behind the two political formations.

The five great forces then and now

The five great forces today have in their sights the dysfunctional UPFA government that has all the powers in the country but no achievement to write home about. There have also been vast changes in the composition of these forces and the agendas behind their agitations. The Buddhist clergy is no longer campaigning for Buddhist supremacy but for changing the presidential system, ending corruption and empowering the people. It is not social emancipation that is on top of the agenda but good governance and transparency. The agitating physicians toady are not native physicians clamouring for recognition but western-trained doctors who are opposed to the introduction of private medical education as a profiteering commodity and not a public good.

Spearheading the education revolt are not vernacular teachers but university dons, once the elites of the Sri Lankan elites now forced on to the streets to fight for wages. To their great credit, the dons have gone beyond trade union economism and provoked a debate over the national policy, or the lack of it, on education. Their cry for progressively increasing the budget allocation for education to reach the target of 6% of GDP has struck a chord with the people and has struck a nerve in the government. The 6% demand may not be realized overnight but it has forced into national relief the long overdue discussion of allocation priorities in government budget. Unless the government starts changing its ways, year after year it will have to face agitations for making large allocations to military budget and giving piffling pennies to education and other socioeconomic sectors.

The story continues with farmers and workers. It is not the drought that has aggravated the farmers but the failure of the government to pro-actively prepare and minimize the impacts of drought in agricultural districts. According to recent news reports, the farmers are also angry about water management practices and the use of dried up ponds as borrow areas for road construction. This is not just bad engineering but criminal negligence and abuse of resources. The organization of workers has also undergone significant changes – from the stirring days of working class protests to the dispersed labour movement of today.

But the UPFA government is now the target of workers who were dismissed for striking by the government of J.R. Jayewardene to herald the arrival of the open economy. The dismissed workers from the late 1970s want compensation from the UPFA government. Last year, the garment workers pushed back the UPFA government’s scheme to monkey with EPF. There are others, like the university teachers and CEB workers, who have refused to be coerced by government ministers.

Political implications

As the Maha Nayake reportedly opined (Sunday Times, 19 August), "It is not only one section of society which has deteriorated. All walks of life have been affected." The Maha Nayake’s observation gives the lie to the assertion that a majority of the Sinhalese are solidly behind the Rajapaksa brothers and the UPFA government because they defeated the LTTE. This was the case two years ago but now the situation is changing.

The Pancha Maha Balavegaya provided the social forces behind the SLFP. The UNP traditionally relied on the westernized middle classes, businesses and other conservative sections of society through wide walks of life. Who are the social forces behind the UPFA?

S.W.R.D. Bandaranaike kept his government at a safe distance from his family, nuclear as well as extended. The SLFP acquired the Family Party sobriquet only after Mrs. Sirimavo Bandaranaike became the leader of the SLFP after her husband’s death. President Rajapaksa is certainly not following the example of the SLFP founder in keeping the government and family at safe distance, but has taken family bandysim (that Mrs Banadaranaike was accused of in the 1960s and 1970s) to new dispiriting levels. The extended families of the Rajapaksas and their regional constituents in the south are the primary bulwarks of the UPFA government. Add to these the loyalties of those who rely on the regime for senior positions in the state apparatus, corrupt officials continuing in their positions without worries, and those businesses that have an inside track with the government to obtain favours of various kinds.

Just as the UPFA government has alienated the five great forces, the latter also have no political party to rally behind the way they did with the SLFP in the 1950s, 60s and 70s. But while they may not be able to form an alternative government, just as swiftly as they did with the SLFP in 1956, the five great forces in their current manifestation could become the grave diggers of the UPFA government.

‘All pervasive: Politicization in our universities,’ says former UGC chairman

Lakbima, 26/08/2012

By Namini Wijedasa

The Friday Forum, a group of concerned citizens comprising some of Sri Lanka's most distinguished professionals, recently issued a strong statement decrying the deterioration of the education sector. One of its most active members, Prof. Arjuna Aluwihare last week warned that the politicization of universities had reached unacceptable levels. A former chairman of the University Grants Commission, Aluwihare also supported the demand of the Federation of University Teachers' Associations for increased government spending on education. Excerpts from the interview:

When do you think the deterioration of the university system started, and how?
Some faculties show less decline; for instance the medical, dental, veterinary and engineering faculties. Elsewhere, the decline is related to numbers of students going up, less resources being put in, salaries being relatively less and also, maybe, increasing politicization. The decline started to happen in the mid 1990s. The number of universities also increased without a corresponding increase in resources. Meanwhile, the importance of English, of independent reading and information technology has not been emphasized in keeping with the changing situation in the world at large. There is increasing isolation of especially the arts and maybe and management and general science faculties from related activity in the country and the world. It is very important to have industrial or equivalent placement in all disciplines, even in related, relatively menial tasks, to inculcate work discipline and ethic, and an understanding of how what is taught relates to the outside world

How would you describe the quality of our university education before the decline?
It was fairly good in the ‘practical faculties’– medical, dental, veterinary, engineering, law, special science and some arts. 

So how would you summarize the main problems facing our university system of education?
University education is seen and felt to be politicized more than ever before. Resources are short. When you take the quality of teaching, too much of it is ‘rote’ with not enough world-at-large input. There is insufficient industry placement. The output is not enough, given the A/Level pass numbers. Employability is poor of science, arts and management students. This could be related to not having enough English language or IT skills, of being isolated from the world, and of not having the right work ethic. 

How would you assess the role and performance of the University Grants Commission today?
There are a lot of good people in it, but it is too far removed from university dons and senates and too close to the government. 

The Friday Forum is backing the strike of the Federation of University Teachers’ Associations (FUTA). Which of their demands does FF endorse?
We support, in particular, their call for increased GDP allocation for education, for an end to politicization, for priority to be given to consultative planning, and for an end to militarization of campuses. 

Do you think it’s realistic to expect an increase in government spending on education to 6 per cent of GDP? Some ministers have already said that money is being disbursed for education also through other line and provincial ministries.
Educated youth who can get jobs are our biggest resource and this is still underutilized. There is a big discrepancy between A/Level passes and university places as well as other tertiary education opportunities. For youth and families, education is also the best method of social advancement and this, in turn, is insurance against instability and revolution. A rise in the percentage of educated youth is also prerequisite for national development. We are amongst the worst in the world in terms of how much of our GDP is deployed towards education. We have to talk about the government sector, not private. In medical faculties, equal numbers come from social classes 1 to 5, unlike in the UK and US. We have to preserve this situation. Consequently, state education has to be the major provider where quality and quantity are concerned. There is huge wastage of public money on showy trips and other activities, huge wastage for MP and other permit vehicles which get sold (or used as tour buses), and there seems to be huge wastage through the practice of commissions and corruption. Given the prevailing political, law and order, and waste and corruption situations, it is difficult to believe many things the government says. All this is not unique to this government, but they are much worse. Here I must emphasize that I’m not anti-government. I’m merely pro-Sri Lanka. The government has done some excellent things such as bringing an end to the LTTE, and carrying out infrastructure development, including in the north and east (although questions arise about commissions in the award of tenders). Sri Lanka cannot become an education hub without excellent staff and state institutions; without minimal corruption and politicization; without good national governance; and without a good law and order situation.

How pervasive is politicization in the university system now?
All pervasive! You get chits and MPs lists for almost everything. You get ministers’ favourites or ministers’ men appointed. There is a fear of loss of job or promotion if you offend the ‘powers that be.’ There are possibly also illegal orders – such as stopping aptitude tests for architecture and performing arts, military training for freshmen and instructions to employ a security firm owned and staffed by ex-forces personnel at defence ministry bidding – possibly at nearly three times the previous cost.

Which aspects of politicization do you find most dangerous?
The breakdown of law and order, the politicization of university appointments and corruption. 

The Friday Forum has called on the government to make education policy in consultation with those involved in the education sector. Why have you made this specific call? 
This is common sense. You must also add employers and development officials to the equation; that is, those who employ and develop the country.

Do you think FUTA are taking their strike too far, thereby delaying large numbers of students? 
Yes, in a way. But it’s a pity – FUTA, senates and councils (who should be concerned with salaries as it affects academics quality and retention), vice chancellors, the Committee of Vice Chancellors and Directors, the University Grants Commission, the minister and secretary should all be in the same camp versus the Treasury and so on. They all seem to be separate, not even meeting privately for a chat or drink in the evenings and developing strategy. Actually, all these should be in the same camp in the national interest without any pro or anti-government, narrow political agenda.

Do you think it is fair for a trade union like FUTA to try and enforce policy changes by disrupting universities and holding the government to ransom? 
Yes and No! No, as the pressure on students and research demands are huge as it is. Yes, because if all else has failed then it is in the students’ short and long-term interest that their universities become amongst the best in the world. And that they become more likely to end up contributing to their own and family, and state income rather than being dependants

What is the Friday Forum’s position on the Private Universities Bill? 
Not sure; I agree with it and with private medical colleges. The problem is that politicians cannot be trusted not to manipulate something, for example aspects of the current medical college. I am sure that if all parties put their cards on the table, admit and correct mistakes, get politicians out of the equation, and all academia and doctors then cooperate, we can have legitimate, clean and quality private medical colleges and universities. I hope organizations like the GMOA insist that all Sri Lankan medical graduates (private and public) are seen to have spent part of their clinical years in government hospitals under state appointed and accredited consultants. This kind of cooperation and clean cohabitation would be a win-win situation for all.

What is your position on ‘leadership training’ for freshmen by the army? The government has said this will not stop because it has been praised by students and parents alike. 
It is not army business unless university senates ask the army for help. 

What is objectionable in the Defence Ministry’s security firm providing security to universities? It’s a business, after all. 
The way it was done is quite wrong. Similarly, if MPs law firms, and any other kind of firm with political connections, muscles its way into national affairs, especially government affairs, it is not correct. Part of the poor law and order situation is a result of political henchmen getting away with anything without getting kicked out. It is ridiculous that the Kelaniya MP and minister, the one involved in the Borella shooting, the Tangalle murder and rape suspects and others in similar incidents are not expelled from party and posts pending decisions. They should be reinstated only if found innocent. The president is dirtying his hands and those of his brothers and son, and many other relatives, by not being firm about all this. He is also eroding the credibility of all the good the government does. How can good security firms come out of this background?

How would you assess the state of schools’ education? 
Free education remains vital but resources are needed while politics must be taken out of appointments and promotions. Where the Z-score fiasco is concerned, take all students that would have got into university by any calculation. There can be doubling up and the distance mode can be used where possible. Recognition must be given on a pragmatic basis for non-formal learning experiences. Staff cooperation is important. Lectures and laboratories must be used maximally. We did this when especially the medical intake increased in 1990-91 and the new medical faculty was started – double batches were taken because it was better than having suicides!

Sri Lanka no longer seems able to set an exam paper without messing it up. Can it get any worse? 
Obviously, yes. But discipline those who made the mistakes and pay properly for setting papers. Then mistakes will reduce.

Now there are reports that the government wants to give military ranks to school principals. How do you analyse the thinking of this regime? 
This and the military type pre-university training are examples of forceful nondemocratic thinking. This is similar to the breakdowns in discipline and law and order done by those with political connections.

අර්බුදය නිම වුණත් පඹගාල ලිහේවිද?

Divaina, 26/08/2012

අන් කෙදිනක හෝ නොවූ විරූ ලෙස ජාතික කතිකාවතක්‌ ඉස්‌මතු වී තිබේ. ඒ.... රටේ අධ්‍යාපන ක්‍ෂේත්‍රයට අදාළවය. විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් විසින් නිර්මාණය කරනු ලැබ ඇති සටන් බිමට දිනෙන් දින එකතු වන පිරිස විශාලය. ඊට කදිම නිදසුන "රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය රැක ගනිමු" යන තේමාව යටතේ ආචාර්යවරු කොළඹදී පැවැත්වූ විරෝධතා පා ගමනය.

විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු පසුගිය වසරේද අරගලයක නිරත වූහ. එම වසරේ මාර්තු මස 15 වැනිදා සංකේත වැඩවර්ජනයක්‌ පවත්වා මැයි මස 9 වැනිදා තමන් දරන ස්‌වේච්ඡා තනතුරු වලින් ද ඉවත් වී වෘත්තීය ක්‍රියාමාර්ගවලට පිවිසියේ රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය සුරක්‍ෂා කර ගැනීමේ පරම අභිලාෂයෙනි. දිගින් දිගටම ක්‍රියාවට නැගුණු වෘත්තීය ක්‍රියාමාර්ග ජුලි මස 21 වැනිදා සිට අත්හිටුවීමට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සම්මේලනය තීරණය කළේ සිය ඉල්ලීම් සම්බන්ධයෙන් අවධානය යොමු කර ඒවාට විසඳුම් ලබා දීමට බලධාරීන් ගත් අවංක උත්සාහය නිසා නොව සිසුසිසුවියන්ට සිදුවන අපහසුතාව සලකා බලාය යන්න පැහැදිලි විය. ආචාර්යවරුන්ගේ ඉල්ලීම්වලට ඉක්‌මනින් විසඳුම් ද ජාතික කාර්යභාරයක්‌ ඉටු කිරීමේ වගකීම වෙනුවට ඉන් මිදුනු නිද්‍රාශීලී ප්‍රතිපත්තියක සිටි බලධාරීන්ගේ ඇල්මැරුණු ප්‍රතිචාරය හමුවේ සිය ක්‍රියාමාර්ග තාවකාලිකව හෝ හකුළා ගැනීමේ වුවමනාව ආචාර්යවරුන්ගෙන් එදා මතු නොවූයේ නම් සිසුන්ට සිදුවීමට පාඩුව මකාලනු නොහැකි වන්නට ඉඩ තිබිණි. පසුගිය වසරේ ජුලි මස 11 වැනිදා සිය වෘත්තීය ක්‍රියාමාර්ග අත්හිටුවමින් සම්මේලනය අනතුරු අඟවා සිටියේ ඉදිරි කාලයේදී ඉල්ලීම් සම්බන්ධයෙන් පිළිගත හැකි විසඳුමක්‌ නොලැබෙන්නේ නම් යළි අරගල කිරීමට පසුබට නොවන බවය. වෘත්තීය ක්‍රියා මාර්ග අත්හිටුවීමේදී උසස්‌ අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය භාරදුන් අන්තර්කාලීන යෝජනාවලියේ දී පැහැදිලි කරන ලද ඉල්ලීම් සපුරාලීම සම්බන්ධයෙන් වැටුප් හා සේවක සංඛ්‍යා කොමිෂන් සභාව මෙන්ම මුදල් අමාත්‍යාංශය සමග සාකච්ඡා වට ගණනාවක්‌ පැවැති නමුත් නිශ්චිත පිළිගත හැකි විසඳුම් දිනා ගැනීමට ආචාර්යවරුන්ට අවකාශය නොලැබිණි.

ආචාර්යවරු යළි සටන් මගට තල්ලු කිරීමට පැහැදිලි අඩිතාලම දමන්නේ ගැටලු විසඳීම පසෙකලා ඉන් ලෙස්‌සා යැමට බලධාරින් ගත් ඇල්මැරුණු ක්‍රියාමාර්ගයන් බව කිව යුතුය.

ආචාර්යවරුන්ගේ ප්‍රධාන ඉල්ලීම වන්නේ ඉදිරි වසර දෙකේදී දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයෙන් අධ්‍යාපනය සඳහා වෙන්කරන වියදම සියයට 6 දක්‌වා වැඩි කිරීමය. අධ්‍යාපනයට සම්බන්ධ සියලු කොටස්‌කරුවන් සහ මහජනයා සමග සාකච්ඡා කර අදහස්‌ හුවමාරු කර ගැනීමේ ක්‍රියාදාමයක්‌ ඇතිවන තෙක්‌ සියලු උසස්‌ අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්‌කරණ නතර කිරීම දෙවැන්නය. රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය ආරක්‍ෂා කිරීම සඳහා මානව හා භෞතික සම්පත් දියුණු කිරීමට පියවර ගැනීම තෙවැනි ඉල්ලීම වන්නේය.

එමෙන්ම ආචාර්ය සම්මේලනය සිය වැටුප් සම්බන්ධයෙන් ඉල්ලීමක්‌ ඉදිරිපත් කරයි. එනම් පසුගිය වසරේ ජුලි මස 7 වැනිදා ඉදිරිපත් කරන ලද අන්තර් කාලීන යෝජනාවල ඇතුළත් 2012 අය-වැය මගින් ක්‍රියාත්මක විය යුතුව තිබූ වැටුප් පියවරයන් වහාම ක්‍රියාත්මක කිරීමය. විශ්වවිද්‍යාල නිර්දේශපාලනීකරණය කළ යුතු බවද ඔවුන්ගේ තවත් ඉල්ලීමක්‌ වන අතර තමන් විශේෂ සේවාවකට අයත් පිරිසක්‌ ලෙස සලකන්නැයිද ඔවුහු ඉල්ලා සිටිති. එලෙස ඉල්ලා සිටින්නේ රටෙහි මානව සම්පත දියුණු කිරීමට ආචාර්යවරුන් කරන සේවය සහ සේවයට බඳවා ගැනීමේ දී මෙන්ම උසස්‌වීම් දීමේ දී අනුගමනය කරන දැඩි ක්‍රමවේදයද අනුවය.

දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 6 ක්‌ අධ්‍යාපනයට වෙන් කරන ලෙස කරන ඉල්ලීම 2011 වසරේ ද ආචාර්යවරුන්ගේ සටන් පාඨයක්‌ වූ නමුත් එය එතරම් ඉස්‌මතු වූ ස්‌වභාවයක්‌ දක්‌නට නොලැබිණි. වසරක්‌ ඇවෑමෙන් එම ඉල්ලීම අද ප්‍රධානම සටන් පාඨය බවට පෙරළාගන්නට හැකිවීමම එක්‌ අතකින් ආචාර්යවරුන් ලද ජයග්‍රහණයකි. මන්ද ඒ හරහා ජනනය වෙමින් පවතින සමාජ කතිකාවත මෙන්ම රැල්ලද මහා පවුරු වුව බිඳලන්නට තරම් සුවිශාල වන හෙයිනි. එහි පුරෝගාමියා වීමේ භාග්‍යය, එවන් ගැඹුරු සාකච්ඡාවකට මුලපිරීමේ හැකියාව ආචාර්ය සමිති සම්මේලනයට හිමි වී ඇත. "රාජ්‍ය නොවන විශ්වවිද්‍යාල පනත" සකස්‌ කරමින් හොර රහසේ එය අනුමත කර ගැනීමට උසස්‌ අධ්‍යාපන ඇමැති එස්‌. බී. දිසානායක මහතා ගත් උත්සාහය ඉහත සාකච්ඡාවට පදනම සකස්‌ කළාට සැක නැත. පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල නීතිගත කිරීමේ අරමුණින් මෙම පනත සකස්‌ කරන බව ප්‍රකාශ කළද එහි අන්තර්ගත වූයේ රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලවලට වෙන් කරන මුදල් ක්‍රමයෙන් කපා හැරීමේ වුවමනාවය.

උසස්‌ අධ්‍යාපන ප්‍රජාව සුළුකොට නොතැකිය යුතු බව ආණ්‌ඩුවට පෙන්නා දෙමින් අන් කවරදාක වත් නොවූ තරම් සුවිශේෂී අයුරින් සමස්‌ත විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියම මේ අරමුණ කරා මෙහෙයවීමට ආචාර්ය සමිති සම්මේලනයට හැකි වූ බව අනිවාර්යයෙන්ම පිළිගත යුත්තකි. පෞද්ගලික වුවමනාවන් අතික්‍රමණය කළ සමාජයේ පොදු අභිලාෂය හමුවේ පෙනී සිටින සරසවි ආචාර්යවරුන්ගේ සියයට හයේ ඉල්ලීම පිළිබඳ වගකිවයුතු රජයක්‌ නම් කළ යුතු වන්නේ ඒ සඳහා බැරෑරුම් සංවාදයකට මුල පිරීමය. එහෙත් එවන් වූ වුවමනාවක්‌ වෙනුවට එස්‌. බී. දිසානායක ඇමැතිවරයාගේ ප්‍රතිචාර ගැටලු විසඳීමේ දිසාවට පිටුපෑමය. වැඩවර්ජිත ක්‍රියාමාර්ගය දින පනහකට අධික කාලයක්‌ පසුකර තවදුරටත් ඇදී යමින් පවතින්නේ ඒ පිටුපෑම නිසාය.

විශ්වවිද්‍යාල නිර්දේශපාලනීකරණය කිරීමේ සැබෑ වුවමනාවද ආචාර්යවරුන්ගේ ඉල්ලීම් අතර වෙයි. මෑත ඉතිහාසයේ තරම් විශ්වවිද්‍යාල දේශපාලනීකරණය වූ යුගයක්‌ තවත් නැතැයි කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ හිටපු උපකුලපතිනි මහාචාර්ය සාවිත්‍රී ගුණසේකර මහත්මිය ද පසුගියදා ප්‍රසිද්ධියේම ප්‍රකාශ කර සිටියාය. ඒ... ඇත්ත ඇති සැටියෙන් ඔවුන් දකින සැටිය. විශ්වවිද්‍යාල දේශපාලනීකරණය වෙමින් එහි ස්‌වාධීනත්වය කෙළෙසමින් පවතින බව ආණ්‌ඩුව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ආචාර්යවරු පවා පිළිගන්නවාට සැක නැත. සරල නිදසුනක්‌ ගෙනහැර දක්‌වන්නේ නම් පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයීය පාලක සභාව සඳහා එක්‌ සුළු ජාතිකයකු හෝ පත් කිරීම මෙතෙක්‌ පැවැති සම්ප්‍රදායයි. නමුත් මෙවර පත් කරන ලද පාලක සභාව එම සම්ප්‍රදායෙන් පරිබාහිර විය. මෙවර පාලක සභාවේ නියෝජිතයන් කිහිප දෙනකුට උසස්‌ අධ්‍යාපන ඇමැතිවරයාගේ මැතිවරණ කොට්‌ඨාසයෙන් පත් කිරීම පමණක්‌ම ආචාර්යවරුන්ගේ නිර්දේශපාලනීකරණ ඉල්ලීමේ සුජාත බව මොනවට පැහැදිලි වෙයි. මෙවර උපකුලපතිවරයා තෝරා පත්කර ගැනීමේ දී ක්‍රියා කළ යුතු ආකාරය ගැන පාලක සභා නියෝජිතයන්ට එස්‌. බී. දිසානායක මහතා උපදෙස්‌ දුන් බව නොරහසකි. විශ්වවිද්‍යාල ස්‌වාධීන ආයතන බවට පත් කරන්නැයි ඉල්ලා ආචාර්යවරුන් සටන් මගට පිවිස සිටින අතර විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව ද ඊට එරෙහි ක්‍රියාමාර්ගවල නියෑලීම එක්‌තරා ලෙසකින් පුදුමයක්‌ නොවේ. ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව අංක 991 දරන නව චක්‍රලේඛයක්‌ මගින් සියලු උපකුලපතිවරුන්ට උසස්‌ අධ්‍යාපන ආයතන ප්‍රධානීන්ට දන්වා ඇත්තේ අධ්‍යයන කාර්ය මණ්‌ඩල බඳවා ගැනීමේ සම්මුඛ පරීක්‍ෂණ මණ්‌ඩල සඳහා ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාවේ නියෝජිතයන් දෙදෙනකු පත්කරන බවය. එම නියෝජිතයන් දෙදෙනා එකඟ නොවන්නේ නම් අධ්‍යයන කාර්ය මණ්‌ඩල බඳවා ගැනීම් නිර්දේශ නොකළ යුතු යෑයිද එහි සඳහන්ව තිබේ. ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව මුළුමනින්ම දේශපාලන අතකොලුවක්‌ බවට පත්ව ඇතැයි මහාචාර්ය සාවිත්‍රි ගුණසේකර මහත්මිය ප්‍රසිද්ධියේ කී කතාව ඇස්‌ ඉදිරිපිට ම සත්‍යයක්‌ වී ඇත්තේ එලෙසිනි.

සිය වැටුප් සම්බන්ධයෙන් ආචාර්යවරුන් කරන ඉල්ලීම අසාධාරණ යෑයි කිවහැකි නොවේ. මන්ද ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම වන්නේ පසුගිය වසරේ ජුලි මස 7 වැනිදා ඉදිරිපත් කරන ලද යෝජනාවල ඇතුළත් 2012 අය-වැය මගින් ක්‍රියාත්මක විය යුතුව තිබූ වැටුප් පියවරයන් ය.

සම්මේලනයේ ඉල්ලීම් සම්බන්ධයෙන් සාකච්ඡා වාර දහයක්‌ පැවැත්වූ නමුත් ආචාර්යවරුන්ට අවශ්‍ය වී ඇත්තේ අර්බුදය තවත් දිග් ගැස්‌සීමට යෑයි කියමින් උසස්‌ අධ්‍යාපන ඇමැතිවරයා විශ්වවිද්‍යාල වසා දැමුවේය. මෙලෙස විශ්වවිද්‍යාල වසා දැමෙන්නේ ආචාර්යවරුන්ගේ ඉල්ලීම් සම්බන්ධයෙන් ආර්ථික සංවර්ධන ඇමැති බැසිල් රාජපක්‍ෂ මහතාද මැදිහත් වී කටයුතු කරමින් සිටින අවස්‌ථාවක වීම විශේෂත්වයකි.

බැසිල් රාජපක්‍ෂ මහතාගේ මැදිහත් වීම සිය ඉල්ලීම් සම්බන්ධයෙන් සුබවාදී අපේක්‍ෂා දැල්වීමට හේතුවක්‌ බව මේ වනවිට ප්‍රකාශ වී ඇත. ඉදිරි දින කිහිපය ඇතුළත වැඩවර්ජනය නිම වීමටද ද ඉඩ තිබේ. ඒ සුබවාදී බලාපොරොත්තුවේ අපිද හිඳිමු. නැතහොත් උසස්‌ පෙළ උත්තර පත්‍ර ගොඩගැසීමේ තර්ජනයද රට හමුවේ පවතී. නොයෙක්‌ අභියෝග හා තර්ජන හමුවේ සිය අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් සෘජුව නැගී සිටිය හැකි බලවේගයක්‌ වශයෙන් ආචාර්යවරු මෙම අරගලයේ දී මතු වූ බව අවිවාදිතය. ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම් සම්බන්ධයෙන් ඉදිරිපත් කෙරෙන විසඳුම් යෝජනා යථාර්ථවාදී නොවනතාක්‌ අර්බුදය තාවකාලිකව නිම වුවත් පඹගාල නොලිහෙන වග සටහන් කරමු.

- නිලන්ත මදුරාවල
ඡායාරූප - කමල් බෝගොඩ

'Save State Education' - Public Rally in Colombo

Dons punching above their weight - Editorial

The Island, August 24, 2012, 7:55 pm 

 

Thousands of striking university teachers, accompanied by their well-wishers, trade unionists and Opposition activists, thronged the streets of Colombo on Thursday, braving as they did inclement weather to pressure the government to be amenable to their demands. They held a highly successful rally at Hyde Park and dispersed peacefully. Their message has been loud and clear: the strike will continue until their demands are met!

The Federation of University Teachers' Associations (FUTA) is punching above its weight. It has effectively silenced its critics who underestimated its strength and doubted its ability to hold a successful public rally. Emboldened by Thursday's show of strength, the striking dons may now seek to negotiate with the government from a position of strength.

Pro-government propagandists are peddling an argument that university lecturers should not take to the streets to win their demands. True, ideally, they should not. We do not think they enjoy what they are doing. Who wants to get drenched to the skin in thunderstorms or keep standing in the scorching sun? They would have been more than happy to remain indoors and fire strongly worded letters at the Higher Education Ministry. In fact, they had done so several times and even held a number of discussions with the government in vain before resorting to public protests. So, they cannot be blamed for their marches and rallies, we reckon.

Madness is said to be doing the same thing over and over again expecting different results. FUTA members have proved their sanity, so to speak, by changing their modus operandi to win their demands. The fact that the university teachers' trade union action has spilled over into the streets is a damning indictment on the government, which has, as is common knowledge, provoked the strikers to adopt unorthodox methods. Had the government made a genuine effort to solve their problems, there would have been no need for them to hold public rallies.

The government's reaction to the FUTA rally is not yet known but it is not difficult to predict. Politicians and bureaucrats involved in negotiations with the striking lecturers are likely to harden their position. The government's war mentality has not gone away yet and it is apparently relying more on brawn than brain in dealing with FUTA. Power not only corrupts but also intoxicates politicians. Like some types of illicit brew it tends to cause blindness. That is why the ruling party potentates intoxicated with power are blind to reality. The cure is an electoral shock. The bigger, the better! When kicked out of power politicians begin to see.

The government has made a huge mistake. It has, thanks to its arrogance and obduracy, provided another rallying point for the scattered Oppositional forces by driving university teachers to conduct street protests.

In the late 1980s, universities remained more closed than open due to southern terrorism which plunged the country into a blood bath. Today, they have been closed indefinitely owing to the government's arrogance. Ultra radical elements bent on disrupting universities must be laughing up their sleeve.

While the government remains determined not to give in to pressure from FUTA, bankrupt political elements with no prospects of making a comeback under their own steam must be hoping and praying that the university dispute will drag on indefinitely so that they could ride piggyback on striking dons to gain some mileage. The vast majority of people, we believe, do not want the government and the university teachers to continue this battle. They want the universities to reopen without further delay and function smoothly in a trouble free environment.

It is imperative that the government and FUTA sit down and negotiate until a solution is found.

Editorial - Writing on the blackboard for education

Daily mirror, FRIDAY, 24 AUGUST 2012 01:42

The vital education sector, which decides the future of millions of young people, is facing its gravest crisis since independence, with blunders and a blackboard jungle situation on various fronts. But the widely critisised Education Minister Bandula Gunawardena under heavy pressure to resign told parliament there is no problem and opposition critics hit back saying then he himself must be the problem.

The Friday Forum, one of Sri Lanka’s most respected independent groups on socio-economic issues, last week expressed concern  that the people were losing confidence in the public education service because of party politicisation, militarisation and the lack of a national education policy.

Friday Forum members, including former Colombo University Vice Chancellor Savithri Goonesekera, veteran diplomat Jayantha Dhanapala and Colombo’s former Anglican Bishop Duleep de Chickera whose prophetic voice has often been heard loud and clear against social injustices, highlighted five issues of concern in the education sector. The issues were lack of priority given by the authorities for consultative policy planning, political appointments to key posts, inadequate resources for education, military training for undergraduates and the long drawn trade union action of university teachers.

The Friday Forum said the autonomy of the universities must be restored and decisions should be taken by the university senate and not the Ministry of Education or Higher Education. Dr. Dhanapala asked whether giving military training to university students meant they were supposed to take orders without questioning or thinking. In a university, students are given the opportunity to engage in research and criticize and that was how education developed.  Former Bishop Chickera stressed the need for a proper dialogue where different parties freely express their ideas and listen to the ideas of others in a spirit of openness and accommodation which is vital for conflict resolution on a win-win basis.

The Friday Forum also  said the education sector was one of the millennium development goals in the Mahinda Chinthanaya policy, but the recent trend was such that statutory policy advisory bodies like the National Education Commission had been side-lined and made dysfunctional.

The Friday Forum sharply criticized the University Grants Commission saying that while in the past the UGC upheld the concept of academic autonomy incorporated in the Universities Act, it had now become a convenient conduit for implementing ad hoc decisions of the minister on the management and re-sourcing of university education. As a result, eminently qualified educationists do not apply for the posts of Vice Chancellor or posts in the university councils, and these posts were often given to friends or those who were allies of the regime or the minister.  Instead of dismissing the Friday Forum also as an anti-government NGO or even a Tiger-front, Government leaders need to be humble and magnanimous in listening to such eminent personalities to prevent education from turning into anarchy.

Save State Education - Public Rally on 23rd August 2012

ආණ්ඩුවේ වුවමනාවට හැසිරෙණ මාධ්‍ය බොරු ප්‍රචාර ගෙනියනවා - FUTA

Lanka truth, 2012 අගෝස්තු 25 වෙනි සෙනසුරාදා,  

විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සම්මේලනයේ (FUTA) අරගලය මර්දනය කිරීමේ දැඩි අවශ්‍යතාවයක් ආණ්ඩුවට ඇති බවත් ඒ වෙනුවෙන් නොයෙකුත් කුමන්ත්‍රණ දියත් කරමින් පවතින බවත් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනය පවසයි.

සමහර මාධ්‍ය ආයතන සහ වෙබ් අඩවි ඒ කුමන්ත්‍රණවලට හවුල්වෙමින් නොයෙකුත් ප්‍රවෘත්ති නිර්මාණය කරමින් ආචාර්යවරුන්ගේ අරගලයට සහය දෙන දේශපාලන පක්ෂ, වෘත්තීය සමිති පිළිබඳ බොරු ප්‍රචාර ගෙනයමින් ආණ්ඩුවට සහයෝගය දක්වන ආකාරයෙන් හැසිරෙන බවත් එම ආචාර්ය සමිති සම්මේලනය පවසයි.

එස්.බී. දිසානායක ඇමතිවරයා සහ බැසිල් රාජපක්ෂ ඇමතිවරයා සමග විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනයේ ඉහළ පෙළේ සිවුදෙනෙක් සහ දේශපාලන පක්ෂ කිහිපයක නියෝජිතයන් රහස් සාකච්ඡාවක් පැවැත්වූයේ යැයි වෙබ් අඩවි දෙකක පළකර තිබූ ප්‍රවෘත්තිය සම්බන්ධයෙන් අප කළ විමසීමකදීය.

මේ සම්බන්ධයෙන් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනයේ සභාපති ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි මහතා සහ එම සම්මේලනයේ උප සභාපති පුජ්‍ය දඹර අමිල හිමියන් කළ ප්‍රකාශ පහත දැක්වේ.

ඔය කියන ඉහළ පෙළේ නායකයෝ අපිට නැහැ - නිර්මාල්

"ආණ්ඩුවත් එක්ක ඉන්න ශ්‍රී ලංකා නිදහස් ආචාර්ය සන්ධානයේ පිරිසක් එහෙම සාකච්ඡාවක් කර තිබෙනවා. ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ සිටින අපේ අරගලයට සහයෝගය දෙන ආචාර්යවරයෙක්ද මේ කියන සාකච්ඡාවට ගිය බව ආරංචියි. ඒ හැර ඔය කියන ජාතියේ ඉහළ පෙළේ නායකයෝ මේ වගේ සාකච්ඡාවකට ගිහින් නැහැ. ඉතින් ආචාර්යවරුන්ගේ සටනට බාධා කරන්න ප්‍රවෘත්ති ඔය වගේ මාධ්‍යවලින් පළකරන බවයි අපට කියන්න තියෙන්නේ.

ආණ්ඩුවේ වුවමනාවට බොරු ප්‍රවෘත්ති පළකරනවා - අමිල හිමි

විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සටන අඩපණකිරීමේ රජයේ උපක්‍රමයට සහයෝගය දෙන,පදනමකින් තොර ප්‍රවෘත්ති සමහර වෙබ් අඩවිවල වාර්තා කරල තියෙනවා අපි දැක්කා. නමුත් විශේෂයෙන්ම විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනය හැටියට කියන්න ඕන කිසිදු උගුලකට ආචාර්ය සමිති සම්මේලනය අසුවෙලා නැහැ. ඒවගේම අපි එවැනි උගුලකට අසුවෙන්නට ඉඩ තබන්නෙත් නැහැ. එවැනි කුමන්ත්‍රණ, ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳව අපිට හරියට මුල, මැද සහ අග අවබෝධයක් සහිතව තමයි ‍මේ සටන මේ විදිහට ඉතා ශක්තිමත්ව ගෙනයමින් පවතින්නේ. ඒ නිසා මේ සටනට මෙඩිකල් ෆැකල්ටි, වාත්තීය සමිති සහ මේ රටේ සියලු ජනයාගේ සහයෝගය ප්‍රකාශවෙලා තිබෙනවා. එහෙම විශ්වාසය තහවුරුකර ගැනීමට අපට පුළුවන් වෙලා තිබෙන්නේ මේ සටන ඇතුළේ ආණ්ඩුවත් එක්ක යටින් ගනුදෙනු හෝ නිල නොවන මට්ටමේ ගනුදෙනු හෝ අතරමැදියන් සමග කරනු ලබන කිසිදු ගනුදෙනුවක් නැති නිසයි. ඒ විශ්වාසය සමාජය තුළ, මහජනයා තුළ ඇතිවෙලා තිබෙනවා. මේ වගේ අවලාද අපි සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කරනවා.

‘Mahinda Chinthana’ and the University Crisis

AsiaTribune, Fri, 2012-08-24 01:55 — editor

By Laksiri Fernando

21 August 2012 will go into the history of Sri Lanka as a Black Day for the whole education system. The most stubborn Minister of Higher Education, SB Dissanayake, has decided to close down all universities, except medical faculties, exposing the government’s complete inability to resolve, clearly a straight forward salary issue and a policy dispute with the academic community.

Academic strikes are not usual in any country let alone Sri Lanka. The academics would not have resorted to trade union action if there were other avenues to resolve their grievances. They are one of the most temperate sections of our society. The grievances that led finally to the current strike have been accumulating for over three decades. All the negotiations before and after the strike have failed, due particularly to the intransigence of the Minister. He is apparently trying to emulate the Army Commander or the Defence Secretary, tragicomically, in combating the academics in a warlike fashion.

It is not long time ago that overwhelming majority of the academics decided to support the present government at the last national elections in 2010, presidential and parliamentary, considering the circumstances, and believing that the government would deliver the promises that it gave in the Mahinda Chinthana, the election manifesto of the current President. I vividly recollect the mammoth meeting of academics attended by over 3,000 at the Temple Trees makeshift meeting hall in January 2010 prior to the presidential elections.

Mahinda Chinthana

Mahinda Chinthana 2010 talked about five hubs and one of which was a ‘Knowledge Hub’ that has now become a standard joke. In explaining this hub, a whole section was devoted from page 75 to 77 on university education admitting correctly that “University is the centre of generating and disseminating knowledge.” The ‘Chinthana’ however was not truthful in saying, “I provided the necessary infrastructure and human resources to establish new universities and to develop the existing local university system during the past four years.” No new university was established under the incumbent President and the last one, Uva Wellassa, was established in June 2005. More appalling has been the deteriorating funding for universities that has been clearly explained by the University of Moratuwa Teachers Association in their presentation, “Miracle of Asia and Higher Education.” During the period, while the student population has increased from 62,000 to 70,000, the annual expenditure per student has decreased from Rs 120,000 to Rs 105,000.

Previously, the funding difficulties were understandable given the war situation in the country and the academics in good faith believed that the promise in the second ‘Chinthana’would be fulfilled with ‘necessary infrastructure and human resources’ for the universities. However, the situation has deteriorated by commission and omission. The following was what it said about the ‘knowledge hub.’
“We have the opportunity to make this country a knowledge hub within the South Asian region. I will develop and implement an operational plan to make this country a local and international research and training centre for knowledge within this year. With a view to achieving this objective and to enable the structural necessities, I will restructure the University Grants Commission.”

Not that all academics believed what ‘Chinthana’ said about the hub, but wanted to give a chance for some reforms and improvements. It was within a year that an ‘operational plan’ was supposed to be developed for the hub! It also promised a restructure of the University Grants Commission or the UGC, but it is the same old UGC that is functioning even after two years today. Reform of the UGC was necessary for very many reasons. For example, there was no representation of FUTA or any other union within its structure. If the organized academics were represented properly within the UGC, many of the controversial issues could have been smoothly ironed out by now or even before the strike broke out unnecessarily. First and foremost, the UGC should have been separated and independent from the clutches of the Ministry of Higher Education. Even its location within the same premises has become a great impediment, the Minister poking his finger into all academic matters.

There were other promises. There was rather an extravagant promise to give all academics houses! Another one was to provide scholarships to lecturers to pursue their postgraduate education in leading foreign universities. Of course this was necessary, but never fulfilled other than what previously available through the National Centre for Advanced Studies (NCAS), yet limited in funds and selection. As a result of this lacuna, only 40 per cent of present staff has PhD qualifications. Most abominable are the staffing shortages. There are over 7,000 estimated academic cadre positions, yet the universities are forced to work with only around 4,000 academics. The list and the grievances can go on and on, but what is important is to find solutions.

FUTA Demands

Without depending on mere demands, FUTA has even come up with a policy formulation. That is to increase the allocation of funds to education up to 6 per cent of the GDP. In this respect the present leaders of FUTA have been quite constructive. If one goes through the promises of the Chinthana on education in general from page 70 to 75, with expanded infrastructure for science and language laboratories and libraries, even this allocation might not be sufficient. It also talks about giving postgraduate training for all principals and education administrators!

It is true that there is a considerable gap between the present allocation of 1.9 per cent and the demanded 6 per cent of the GDP for education. But the present allocation is a pathetic result of keeping the education in the backburner throughout years or decades for various reasons and on multitude of excuses. That is mainly why we have all problems in education at present from A to Z. In the 1970s, the allocated percentage was not far behind and often exceeded 5 per cent. What is necessary at present is the political will. What the academics are asking in fact is to convert the promises of Mahinda Chinthana into actual practice.

There is a close connection between the quality of general education and the quality of university education. When I went back to university teaching in 1997 after working abroad since 1984, what I found was a deteriorated standard of university entrants compared to the previous experience. The skills, abilities and even attitudes of new entrants were poor and worsening almost year by year until my retirement in 2010. This is apparently the result of poor conditions of school education largely due to the lack of resources, human and material. These are matters that the teacher unions should take up in conjunction with FUTA.

The demand for allocation of 6 per cent of the GDP for education should be a common demand of all teachers, universities and schools alike. It should be the demand of all parents and students throughout the country especially considering the deteriorating standards of examinations, increasing mistakes in exam papers, Z score fiasco and other ailments in the education sector. It was good news to hear that the Commissioner of Elections has taken firm steps to prevent the ongoing A/Level examination being disrupted by partisan election campaigns. The country is fed up of senseless electioneering without much attention to social and citizens’ needs.

Of course FUTA has placed other demands as well. Among them, except the demand for scholarships for the children of academics, other demands appear reasonable and rational. The scholarship demand perhaps was a slipup considering that a union has to deal with different interests and opinions. I understand that it has now been withdrawn. On the salary matter, the academics are asking for 20 per cent increase on the basic salary because that is what would count when it comes to calculating their pensions at the end. Various santhosam allowances may be acceptable, but that is not what they are focusing on.

Freedom and Autonomy

Two other key demands are ‘no university reforms without consultation’ and ‘no political interference on academic matters.’ Both demands are to deal with academic freedom and autonomy of higher education institutions, very dear to any academic in the world. As one of the authors of the UNESCO recognized‘Lima Declaration of Academic Freedom (World University Service, 1987),’ I was particularly delighted to see these demands being taken up by our young colleagues. The first demand would remind us how democracy started in England demanding ‘no tax without representation.’ It is the same logic and dynamic to ensure democracy within the university system without reforms being over determined from above by bureaucrats or under-educated politicians.

The second demand may be more important in the present context, ‘no political interference on academic matters.’ As FUTA and many academics have explained through multitude of articles, the proper functioning of Senates of many universities and even the Councils are hampered by political interferences. More alarmingly, academic decisions even regarding courses and curricular are taken at the Ministry and not at the universities. Perhaps for these encroachments, some academics themselves, including myself, might be culpable. Believing that ‘new era’ has dawned under Mahinda Chinthana, many academics tried to work closely with the government ultimately without any proper results. I remember how the UGC and the Vice Chancellors got involved in election campaigning in 2010.

Conclusion

The Minister and many government politicians have accused the present academic strike as politically motivated. It may be, or maybe not. If it is political, it is definitely different to petty party politics. The academics have now learned a lesson and that lesson has taught them that without major changes in governance at least in the education sector, the whole education system is in danger and would collapse. If this strike fails, the main loser would be the country and its education system.

Some people have asked, without much imagination, how the government could find money to increase the allocation for education up to 6 per cent of the GNP. The University of Moratuwa Teachers Association (UMTA) has again given the answer. They clearly show that the reduction of defence expenditure by 4 per cent could double the recurrent expenditure on university education. This is only an example. This is apart from stopping waste of money due to corruption or misuse like hedging deals and other contracts. Rajapaksa government has got their priorities completely mixed up. There are many other ways of finding money if there is political will.

There is concern expressed that the academic strike is not that popular among the people or effective. Of course it is not ‘effective’ like a strike in the transport sector for example. That is in fact not the purpose. Since 4 July academics have clearly shown to the country, even forgoing their salaries, that things are not quite right in higher education. This is loud and clear. The whole academic community is around 4,000 people. The Minister initially said that only 30 per cent are on strike. But now he has closed down all universities admitting the strike as an unqualified success. There was a time when even the victimisation of the FUTA President could not move the academic community into action. Those days, the academics were a lethargic community. But now it has changed because of the pressing needs. The next stage of the struggle perhaps should be to bring the whole education sector into action and force the government to resolve the crisis without harming the education of university as well as other students.

- Asian Tribune -

වම් ඉවුරෙන් දකුණු ඉවුරට ගොඩවූ චන්ද්‍රප්‍රේම ට පිළිතුරක්

Kathika,  අගෝස්තු 24, 2012

Filed under: අධ්‍යාපනය,විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය — kathika @ 12:07 ප.ව.
Tags: නන්දසිරි කීඹියහෙට්ටි, ලාල් පන්නිල, විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය, විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සම්මේලනය, සී. ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම

වම් ඉවුරෙන් දකුණු ඉවුරට ගොඩවූ චන්ද්‍රප්‍රේම ට පිළිතුරක්

රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ ලාල් පන්නිල සමග නන්දසිරි කීඹියහෙට්ටි

2012 අගෝස්තු මස 06 වන දින දිවයින පුවත්පතේ වම් ඉවුර විශේෂාංගයට සී. ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා විසින් “විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය වරුන්ගේ වර්ජනය සාධාරණද ? මැයෙන් ලියන ලද ලිපිය කියවීමෙන් දැඩි මවිතයට හා කලකිරීමට පත්වීමු. එම ලිපිය වම් ඉවුර විශේෂාංගයේ පළවුවත් දකුණු ඉවුරට ආවඩමින් පොදුජන පාඨකයා නොමඟ යැවීමට දැරූ කුහක උත්සාහයක් ලෙස හැඟී ගිය බැවින් එයට පිළිතුරක් සැපයීමට අදහස් කළෙමු.

එම විශේෂාංගය දිවයින පුවත්පතට ලියන සී. ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා වෘත්තීය පුවත්පත් කලාවේදියෙකු ලෙස කලක් කේෂ්ත්‍රයේ රැඳී සිටිය ද ඔහු වඩාත් ජනප්‍රිය වන්නේ පසුගිය දා “Gota’s War” නමින් ශ්‍රී ලංකාවේ කොටි ත්‍රස්තවාදය සුනුවිසුණු කිරීම පිළිබඳ ව ලියන ලද කෘතියෙනි. ශ්‍රී ලංකාවේ දශක තුනකට අධික කාලයක් සියලු ජන කොටස් පීඩනයට ලක්වූ කුරිරු යුද්ධය අවසන් වී වසර කිහිපයකට පසුව එහි ඓතිහාසික පසුබිම විවරණය කිරීමට ගත් උත්සාහයක් ලෙස එම කෘතිය පෙන්නුම් කරන නමුදු, යුද්ධය වෙනුවෙන් අනේක විධ කැපකිරීම් කළ බොහෝ පාර්ශවයන් අමතක කොට එහි ගෞරවය එක් පාර්ශවයකට හිමිකර දීමට චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා ට තිබූ අවශ්‍යතාව කෙබඳු එකක් ද යන්න එම කෘතිය “ගෝඨාගේ යුද්ධය” ලෙස නම් කොට තිබීමෙන් ම ප්‍රකට වෙයි. එනිසා ම පේමචන්ද්‍ර මහතා වම් ඉවුරට ලියූ “විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වර්ජනය සාධාරණද?” යන ලිපිය ද වරදාන අපේක්ෂාවෙන් එක් පාර්ශවයක් සතුටු කිරීමට ගත් උත්සාහයක් බව පොදු පාඨකයාට හැඟී යනු ඇත.

සී. ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා සිය ලිපිය ආරම්භ කරන්නේ මෙතරම් කාලයක් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු වැඩ වර්ජනයක යෙදුන අවස්ථාවක් ජ්‍යෙෂ්ඨ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ට වත් මතක නැති බව පවසමිනි. සත්‍ය වශයෙන්ම දශක හතකට ආසන්න ශ්‍රී ලංකා විශ්වවිද්‍යාල ඉතිහාස තුළ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් අඛණ්ඩ වැඩ වර්ජනයක ට එලඹි ප්‍රථම අවස්ථාව මෙය යි. එනිසා චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාට තබා කිසිඳු ශ්‍රී ලාංකිකයෙකුට එබඳු වැඩ වර්ජනයක මතකයක් තිබීමට හේතුවක් නැත. එසේ ම වෘත්තීය සටන් ඉතිහාසය තුළ සිය වැටුප 5% කින් කප්පාදු කරද්දීත් වැඩ වර්ජනයකට අවතීර්ණ නොවූ එකම වෘත්තීය කණ්ඩායම විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් බව චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා ට මතක්කර දීමට කැමැත්තෙමු.

මෙම ලිපියේ චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාගේ පළමු විවේචනය එල්ල වන්නේ “ශ්‍රී ලංකා විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සේවාව” යනුවෙන් වෙනම ම සේවාවක් ස්ථාපිත කිරීම සම්බන්ධ යෝජනාව වෙත යි. මෙම යෝජනාව විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ ඉල්ලීම් මාලාව ට ඇතුළත් ව තිබුන ද එහි අන්තර්ගත සේවා කොන්දේසි, බඳවා ගැනීම්, ස්ථාන මාරු, වැටුප් , පුහුණු කිරීම්, වැටුප් සහිත නිවාඩු, විශ්‍රාම ගැනීම්, විශ්‍රාම වැටුප්, අර්ථසාධක ගෙවීම්, පාරිතෝෂික ගෙවීම්, උපදේශක තනතුරු ආදිය පිළිබඳ ව ඔහු විවේචනය කරන්නේ ඔහු විසින් ම පවසන ආකාරයට සාමාජිකයින් අතර බෙදාහරින ලද ලියවිල්ලක් පදනම් කරගෙනයි. මෙම නිල නො වන ලියවිල්ල වනාහී විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සේවාවක් ස්ථාපිත කරන්නේනම් එහි අන්තර්ගත සේවා කොන්දේසි ‍කෙසේ සකස් විය යුතුදැයි සංවාදයට මුල පිරීමක් වශයෙන් අපගේ එක් මහාචාර්ය වරයෙකු විසින් ඔහුගේ නමින් ලියන ආදර්ශ ඇමුණුමකි. රජය නියෝජනය කරමින් හෝ රජයේ පාර්ශවයන් සතුටු කිරීම උදෙසා මෙබඳු නිල නොවන ලියවිල්ලක වගන්ති දෙක තුනක් අහුලාගෙන විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය අරගලය අසාධාරණ, අයුක්ති සහගත, අව්‍යක්ත එකක් පෙන්වාදීම ට උත්සාහ කිරීම චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා වැනි පළපුරුදු මාධ්‍යවේදියෙකු ගෙන් අපි අපේක්ෂා නොකළෙමු. ඒ සම්බන්ධයෙන් දීර්ඝ ලෙස සාකච්ඡා කිරිමට අපි අකමැති නමුත් ඔහු විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සේවාව සම්බන්ධයෙන් සාමාන්‍ය පාඨකයා තුළ ගොඩ නැංවීමට උත්සාහ කරන දුර්මතය නිවැරදි කරනු පිණිස කරුණු කිහිපයක් ඉදිරිපත් කරනු කැමැත්තෙමු.

චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා ට අනුව “ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවයට සුදුස්‌සන් බඳවා ගැනීම සඳහා වෙනම පොදු විභාගයක්‌ පවත්වා එයින් සමත් වන උදවිය සම්මුඛ සාකච්ඡාවකින් පසු සේවයට බඳවා ගැනේ. ඒ ආණ්‌ඩුවේ පරිපාලන කටයුතු සඳහා දක්‍ෂතා තිබෙන පුද්ගලයන් බඳවා ගැනීමේ අරමුණ ඇතුවය. නමුත් විශ්වවිද්‍යාල ගුරුවරුන් බඳවා ගැනෙන්නේ මීට වෙනස්‌ ආකාරයටය. ඒ තමන්ගේ විෂයේ වැඩිම ලකුණු ලබා ගත් සිසුන්ට ස්‌වයංක්‍රීයව මෙන් විශ්වවිද්‍යාලයේ රැකියාවක්‌ ලැබීම තුළිනි.” චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා මෙම ප්‍රකාශය කිරීමෙන් හුවා දැක්වීමට උත්සාහ කරන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන සේවයට බඳවාගැනීම සඳහා විධිමත් ක්‍රමවේදයක් ඇති බවත්, විශ්වවිද්‍යාල වල ආචාර්යවරුන් බඳවා ගැනීමේදී එවැනි ක්‍රමවේදයක් නොමැති බවත් ය. එසේම ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන සේවයට දක්ෂතා ඇති අය බඳවා ගන්නා බවත් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් ලෙස අදක්ෂයින් ස්වයංක්‍රීය ව විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය සේවයට එක්වන බවත් ය. එහෙත් ලංකාවේ විශ්වවිද්‍යාල වලට ආචාර්යවරුන් බඳවාගනු ලබන්නේ චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා පවසන පවසන පරිදි අවිධිමත් තරඟකාරී නොවන ස්වයංක්‍රීය ක්‍රමවේදයකට නො වේ. විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය මණ්ඩලයට කථිකාචාර්යවරයෙකු වශයෙන් බඳවා ගැනීම සඳහා අයදුම්පත්‍රයක් ඉදිරිපත් කිරීමට පවා අධ්‍යාපන සුදුසුකම් වලට අමතර ව අවම එක් වසරක සේවා පළපුරුද්දක් අවශ්‍ය වේ. තම විෂයයේ වැඩිම ලකුණු ලබාගන්නා ශිෂ්‍යයා/ශිෂ්‍යාව ආචාර්ය මණ්ඩලයට එක් කරගනු ලබන්නේ වසර දෙකක උපරිම කාලයකට යටත්ව තාවකාලික පදනමක් මතයි. එය ද ඔහුට හෝ ඇයට ආධුනික කථිකාචාර්ය තනතුරට ඉල්ලුම් කිරීම සඳහා මූලික සුදුසුකම් සම්පූර්ණ කිරීමට ලබා දෙන අවස්ථාවක් මිස අනිවාර්ය ස්වයංක්‍රීය බඳවා ගැනීමක් නො වන බව චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා නො දැන සිටීම පුදුමයට කරුණකි.

විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යයන කාර්ය මණ්ඩලයේ ආරම්භක තනතුර වන ආධුනික කථිකාචාර්ය තනතුරට බඳවාගැනීම සඳහා ප්‍රථම පන්ති සාමාර්ථයක් හෝ දෙවන පෙළ ඉහළ සාමාර්ථයක් සහ ඉගැන්වීම් හෝ පර්යේෂණ ක්‍රේෂ්ත්‍රයේ අවම වශයෙන් එක් වසරක පළපුරුද්දක් අවශ්‍ය වේ. එසේම එම බඳවා ගැනීමේ දී ඔහු ගේ හෝ ඇය ගේ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් පමණක් නොව අනෙකුත් කුසලතා ද පරීක්ෂා කිරීමට සම්මුඛ පරීක්ෂණ පවත්වනු ලබයි. ඇතැම් විශ්වවිද්‍යාල ඒ සඳහා තරග විභාග පවත්වන අවස්ථා ද ඇත. එසේ විශ්වවිද්‍යාල සේවයට එක්වන ආධුනික කථිකාචාර්ය වරයෙකු විසින් වසර හයක් ඇතුළත පශ්චාත් උපාධි සුදුසුකම ද ඉගැන්වීමේ පරිචයට අදාළ පාඨමාලාව ද සම්පූර්ණ කළ යුතු අතර එසේ කිරීමට අපොහොසත් වුව හොත් ඔහු හෝ ඇය විශ්වවිද්‍යාල සේවයෙන් නෙරපා හරිනු ලබයි. ඔවුන් විශ්වවිද්‍යාල සේවයට එක්වනුයේ මෙම රැකියා අවදානම සම්බන්ධ අභියෝගය ද භාර ගනිමිනි. එපමණක් නොව ආධුනික කථිකාචාර්ය තනතුරේ සිට කථිකාචාර්ය, ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය, සහාය මහාචාර්ය, මහාචාර්ය තනතුර දක්වා උසස්වීම් කරා ළඟාවිය හැක්කේ වසරින් වසර සම්පූර්ණ කළ යුතු අධ‍්‍යයන පර්යේෂණ හා පරිපාලන ක්‍රේෂ්ත්‍රයේ සුදුසුකම් සැපිරීමෙනි. එසේ සුදුසුකම් සැපිරීමට අපොහොසත් වන්නේ නම් කිසිදු උසස්විමක් නො ලබා ඔහුට හෝ ඇයට විශ්‍රාම යෑමට සිදුවන්නේ සේවයට එක්වූ පළමු තනතුරේ ම සිටය. මෙවැනි සංකීර්ණ හා දුෂ්කර ගමනක් තුළින් විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යයන සේවයට එක්වන ආචාර්යවරයෙකු සුවිශේෂී පුද්ගලයෙකු නොවන්නේ කෙසේද යන්න චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාට නො තේරුන ද උගත් බුද්ධිමත් සමාජය එය පිළිගනු නො අනුමානය. චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා සිය ලිපියේ පවසන ස්වයංක්‍රීය පත්වීම චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාගේ මන:කල්පිතයක් මිස යථාර්ථය නොවේ.

චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා සිය ලිපියෙන් එල්ල කරනු ලබන තවත් චෝදනාවක් වන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් සිය දරුවන් දෙදෙනෙකු පුද්ගලික පාසල්වලට යැවීමට ආණ්ඩුවෙන් දීමනා සැපයිය යුතු බව ඉල්ලා ඇති බවයි. මෙම ප්‍රකාශය සඳහා ද පදනම් කරගනු ලබන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් පවා තවමත් එකගතාවකට නොපැමිණි යටකී නිල නොවන ඇමුණුමෙන් අහුලාගත් වගන්තියක් බව පෙනේ. ඒ ගැන මහත් උනන්දුවකින් අදහස් දක්වන ඔහු විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ දරුවන් රජයේ පාසල්වල ට ඇතුළත් කිරීමේ දී යම් සහනයක් ඉල්ලා ඇති බව නොකියා සිටින්නේ රජයේ පාසල්වල පළමු වසරට ළමුන් ඇතුළත් කර ගැනීම සදහා අධ්‍යාපන අමාත්‍යයාංශය මගින් සකස් කරන ලද අඳ බාල චක්‍රලේඛයේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ දරුවන් සම්පූරණයෙන්ම නො සලකා හැර ඇති බැව් හෙළිවන නිසාද?

ජාතික අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් ආචාර්යවරුන් ඉදිරිපත් කර ඇති යෝජනා පිළිබඳව ද චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාට විවේචනයක් තිබේ. දළ දේශිය නිෂ්පාදිතයෙන් 6% ක් වනසේ අධ්‍යාපන විෂයෙහි රාජ්‍ය ආයෝජන වැඩිකරන්නැ’යි ආචාර්ය සංගම් කරන ඉල්ලීම චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා දකින්නේ කුඩා ළමුන් හඳ ඉල්ලා ඇඩීමක් වැනි දෙයක් ලෙසය. චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාට අපට කීමට ඇත්තේ හඳ පෙන්වූ විට ඇඟිල්ලේ කෙළවර දෙස නො බලනා ලෙසයි.

ශ්‍රි ලංකා මහ බැංකුවේ සංඛ්‍යාලේඛන අනුව අධ්‍යාපනය සඳහා රජයේ වියදම දළ දේශිය නිෂ්පාදිතයේ ප්‍රතිශතයක් ලෙස 1.86% කි. මේ අවස්ථාවේ අධ්‍යාපනය සඳහා කෙරෙන වියදම දළ දේශිය නිෂ්පාදිතයේ 2.1% ක් ය’යි චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා ප්‍රකාශ කරන්නේ කවර සංඛ්‍යා ලේඛනයක් පදනම් කරගෙන දැයි අපට පළමුව ප්‍රශ්න කිරීමට සිදු වේ. ආචාර්ය සංගම් එකමුතුව පවසන්නේ අධ්‍යාපනය සඳහා කෙරෙන වියදම දළ දේශිය නිෂ්පාදිතයෙන් 6% ක් දක්වා එකවර වැඩිකිරීමට නොව, පළමු අදියරේ දී එනම් 2013 වන විට දළ දේශිය වියදමින් 2.9% ක් හෙවත් 2005 වර්ෂයේ පැවති මට්ටම දක්වා ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරනා ලෙස යි. ඉන් අනතුරුව 6% ක ඉලක්කය කරා ගමන් කරන ආකාරය පිළිබඳ ව පිළිගත හැකි සැලැස්මක් ඉදිරිපත් කරනා ලෙස යි. මෙය කිසිසේත් ම කළ නොහැකි ය’යි කෙනෙකු තර්ක කරන්නේ දැනට පවත්නා රජයේ ආදායම්-වියදම් ව්‍යුහය කිසිසේත් ම වෙනස් කළ නොහැකි ය යන දැඩි උපකල්පනය මත පිහිටා සිට ය. සැලසුමක් සකස් කරනවා යනු අධ්‍යාපන වියදම පමණක් හුදෙකලා කරගෙන එය ඔසවා තබන්නේ කෙසේ දැයි දස අතේ කල්පනා කිරීම නොව සමස්ථ රාජ්‍ය වියදම් ව්‍යුහය ම ස්වයං විවේචනයකට ලක්කර මින් එය ප්‍රතිව්‍යුහ ගත කිරීම තුළින් අධ්‍යාපන වැය ශීර්ෂය ඉහළ දැමිය හැකි ආකාරය සොයා බැලීම යි.

චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා යුනෙස්කෝ (UNESCO) සංඛ්‍යා ලේඛන යොදා ගනිමින් බ්‍රිතාන්‍යය, ඕස්ට්‍රේලියාව, කැනඩාව, හා එක්සත් ජනපදය ගැන කථා කරන්නේ එම සංඛ්‍යා ලේඛනයේ ම දැක්වෙන අසල්වැසි දකුණු ආසියාතික රටවල් අමතක කරමිනි. දකුණු ආසියාතික රටවල් අතුරින් මාලදිවයින දළ දේශිය නිෂ්පාදිතයේ ප්‍රතිශතයක් වශයෙන් 8.7% ක් ද නේපාලය 4.7% ක් ද, භූතානය 4.% ක් ද, අසල්වැසි ඉන්දියාව 2.37% ක් ද ,බංග්ලාදේශය 2.2% ක් ද අධ්‍යාපන විෂයයෙහි ආයෝජනය කරමින් ශ්‍රී ලංකාවට වඩා ඉදිරියෙන් සිටිනා බව වම් ඉවුරේ සිටින චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා ට නොපෙනෙන්නේ “චන්ද්‍රප්‍රේම ළඟ නො බලනු; දුර බලනු” කියා දකුණු ඉවුරේ සිටිනා කිසිවකු විසින් බලපෑම් කරනා නිසා ද? තව ද යාන්තමින් යුද්ධයකින් ගොඩ ආ රටකින් අධ්‍යාපන වියදම් වැඩිකිරීමට ඉල්ලා සිටීම වගකීම් විරහිත ක්‍රියාවක් ය යන්න චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාගේ මතයයි. 2006 වසරේ යුද්ධය සදහා දැවන්ත මුදල් ප්‍රමාණයක් වැය කරනා අතරම මුළු රාජ්‍ය වියදමෙන් 11% රජය අධ්‍යාපනය සදහා වැය කළේ නම් යුද්ධය නිමා වූ පසු එම ප්‍රමාණය 8.5% ක් දක්වා කපාහරින්නේ අධ්‍යාපනයට වඩා වැදගත් කවර ප්‍රමුඛතා අරමුණක් උදෙසාදැ’යි අපි දැන ගැනීමට කැමැත්තෙමු. දෙවනුව යුද්ධය අවසන් කළ පසු එතෙක් යුද්ධයෙන් බැට කෑ දරුවන් වෙනුවෙන් පාසල් ඉදිකිරීම, පාසල් ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම, වසා දැමූ පාසල් යළි විවෘත කිරීම, පාසල්වල පහසුකම් නවීකරණය කිරීම, නව ගුරුවරන් බඳවා ගැනීම හා ඔවුන් පුහුණු කිරීම ආදිය අවශ්‍ය ය’යි චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා පිළිගන්නේ නම් යුද්ධය නිමාකළ රජයක් අධ්‍යාපනය සඳහා පෙරට වඩා වැඩි වියදමක් දැරීමට සූදානම් විය යුතු බව නො පිළිගන්නේ ද?

චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා පවසන ආකාරයට මෙම සියලු රටවල ආණ්ඩුව පමණක් නොව, පුද්ගලික අංශය ද අධ්‍යාපන කේෂ්ත්‍රයට හවුල්වී සිටිනා බව සැබෑ ය. එහෙත් ඔහු ඉදිරිපත් කරන සංඛ්‍යාලේඛන තුළ නිරූපනය වන්නේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ ප්‍රතිශතයක් ලෙස රජය පමණක් අධ්‍යාපනයට දරන වියදම බව ජනතාවට වසන් නො කළ යුතු ය.

ශ්‍රී ලංකාව ජාත්‍යන්තර අධ්‍යාපන මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත්කිරීම සම්බන්ධයෙන් සරසවි ඇදුරන්ගේ කිසිඳු විරෝධතාවක් නැත. අපගේ විරෝධතාව එල්ලවී ඇත්තේ මහින්ද චින්තනයෙන් කියවෙන ආසියාවේ දැනුමේ කේන්ද්‍රය බිහිකිරීමට පියවර නො ගැනීම සම්බන්ධයෙනි. පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල පිහිටුවීම, විදේශීය සිසුන් දේශීය විශ්වවිද්‍යාලවලට ඇතුළත්කර ගැනීම, පාඨමාලා නවීකරණය, නව පාඨමාලා හඳුන්වාදීම ආදිය සම්බන්ධයෙන් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ විරෝධතාවක් නැත. ආචාර්ය සංගම් කියා සිටින්නේ ඉතා සරල දෙයකි. මේ රටේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ සිදුකළ යුත්තේ දිගුකාලීන දැක්මක් හා නිවැරදි ප්‍රත්පත්ති මත පදනම් වූ ජාතික අධ්‍යාපන සැලැස්මක් අනුව බවත් එය සකස් කිරීම සඳහා අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රාමාණික උගතුන්, විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් සම්බන්ධ කරගන්නා ලෙසත් ය. එසේ නොමැති ව උසස් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා හා ලේකම් වරයා අතර රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක දී ඇතිවන හදිසි කථාබහක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පසුදා උදෑසන අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ හඳුන්වා දීම නො කළ යුතු බවත් ය.

චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා විශ්වාස කරන ආකාරයට, ශ්‍රී ලංකාව ජාත්‍යන්තර අධ්‍යාපන කේන්ද්‍රය බවට පත්කිරීමට නම් මුලින් ම කළ යුත්තේ විදේශිය රටවලින් ලංකාවට සිසුන් ගෙන්වා ගැනිම යි. එහෙත් අප යෝජනා කරන්නේ ඊට පෙරාතුව විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියේ ධාරිතාව, පහසුකම්, භෞතික හා මානව සම්පත් දියුණු කිරීම සඳහා ප්‍රමාණවත් ආයෝජනයක් සිදු කළ යුතු බව යි. මේස- පුටු, පිඟන් – කෝප්ප හා ආහාර පාන ප්‍රමාණය වැඩිකිරීම සඳහා සැලසුම් නොකර මගුල්ගෙදරට එන ආරාධිතයින් සංඛ්‍යාව වැඩිකළ හොත් ගෙදර අයට බිම වාඩි වී බඩගින්නේ සිටිමට සිදුවනවා ය යන සරල තර්කය චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාට නොවැට හෙන්නේ ඇයි?

අවසාන වශයෙන් චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාගේ විවේචනය එල්ලවන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වැටුප් පිළිබඳ ඉල්ලීමට යි. මෙවර අරගලයට වැටුප් පිළිබඳ ඉල්ලීමක් ඇතුළත් කීරීමට සිදුවන්නේ සරසවි ඇදුරන් ස්වේච්ඡා තනතුරු වලින් පමණක් ඉවත්වෙමින් පසුගිය වසරේ ජූලි මාසයේ කළ වෘත්තීය අරගලය නතර කිරීම සඳහා රජය දුන් පොරොන්දුව රජය විසින් ම “කඩවුණු පොරොන්දුවක්” බවට පත්කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. මේ සඳහා පදනම් වන 2008 ජෙෆ්රි – මලික් වැටුප් කොමිෂන් වාර්තාව “පිස්සු විකාරයක්” ලෙස හඳුන්වා දී ඇත්තේ එය රජය මඟීන් ම පත්කළ රජය විසින් පිළිගත් කොමිෂන් වාර්තාවක් බව චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා නොදන්නා නිසා ද?

වැටුප් පිළිබඳ ව චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාගේ පළමු තර්කය වන්නේ විශ්වවිද්‍යාල කේෂ්ත්‍රයට ගෑවිලාවත් නැති ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ වැටුප් තල ඉක්මවා යන වැටුපක් ඉල්ලා ආචාර්යවරුන් සටන් කරනා බව යි. මහ බැංකුවේ වැටුප් තල ඉක්මවා යන වැටුපක් ඉල්ලා සිටීමට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ට පැහැදිලි හේතු සාධක සහ සුදුසුකම් ඇතත් එබදු ඉල්ලීමක් කර නැත. එහෙත් මහ බැංකුවේ වැටුප් තල ගැන කථිකාවක් ගොඩනැගෙන්නේ ආචාර්යවරුන්ගේ වැටුප් විෂමතාව අදාළ පාර්ශවයන්ට අව‍බෝධ කරවීම පිණිස උදාහරණයක් ලෙස යොදාගැනීමට යාන්තමින් හෝ ගැලපෙන රාජ්‍ය ආයතනයක් ති‍බේනම් ඒ මහ බැංකුව පමණක්ම වීම නිසයි. මීට දශක තුනකට පෙර විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය වරයෙකුගේ ආරම්භක වැටුප රු.700ක් ව පවතිද්දී මහ බැංකු නිලධාරියෙකුගේ ආරම්භක වැටුප රු.650 කි. අද වන විට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය වරයෙකුගේ ආරම්භක වැටුප රු 26,500 වන විට ඊට වඩා අඩු සුදුසුකම් මත බඳවා ගන්නා මහ බැංකු නිලධාරියෙකු ගේ ආරම්භක වැටුප රු 50,000 ක් වීමෙන් කොතනක හෝ නමුත් වරදක් සිදු වී ඇති බව චන්ද්‍රප්‍රේම මහතාට ද වැටහෙනවා ඇත.

වැටුප් අසමානතාව කෙසේ වෙතත් චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා පවසන ආකාරයට “ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව යනු ආර්ථික විද්‍යාව, ගණිතය, සංඛ්‍යානය, පරිගණක විද්‍යාව වැනි සීමිත ක්‍ෂේත්‍ර කීපයකින් පමණක්‌ කාර්යමණ්‌ඩලය බඳවා ගන්නා විශේෂඥ ආයතනයකි. එවැනි තැනක රැකියාව විශ්වවිද්‍යාල රැකියාවකට වඩා සහමුලින්ම වෙනස්‌ය. විධායක රැකියාවක වගකීමත්, බැරෑරුම් බවත් බෙහෙවින්ම වැඩිය. වරදක්‌ සිදුවුව හොත් බොහෝ විට එය නිවැරැදි කළ නොහැක. විධායක රැකියාවක්‌ කිසිසේත්ම අධ්‍යාපන ක්‍ෂේත්‍රයේ ගුරු රැකියාවකට සමාන කළ නොහැක.”

චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා ගේ මෙම පැහැදිළි කිරීම තුළ කිසියම් සත්‍යයක් නැතිවා ම නො වේ. ලෝක වෙළෙඳපොළේ ඛණිජතෙල් මිල හිණිපෙත්තට ම ඉහළ ගොස් තිබෙන අවස්ථාවක හෙජින් ගිවිසුමකට යාමට උපදෙස් සැපයීම, වසර කිහිපයක් තිස්සේ සෘණ ආර්ථික වර්ධනයක් පෙන්වමින් කඩාවැටෙමින් තිබූ ග්‍රීසියේ බැඳුම්කර වල බිලියන ගණනින් මුදල් ආයෝජනය කිරීම, සේවක අර්ථසාධක අරමුදල් යොදා ගනිමින් කොටස් වෙළෙඳපොළහි සූදු කෙලීම වැනි කරුණු කිහිපයක් සලකා බලන කල චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා කියන මහ බැංකුවේ වගකීම හා වරදක් සිදුවුව හොත් නිවැරදි කළ නොහැකිවීම යන කරුණ සමග අපට එකඟවීම ට සිදු වේ. එහෙත් විධායක රැකියාවක්‌ කිසිසේත් ම අධ්‍යාපන ක්‍ෂේත්‍රයේ ගුරු රැකියාවකට සමාන කළ නො හැකි ය යනුවෙන් ඔහු අදහස් කරන්නේ, විධායක රැකියාවක් ගුරු රැකියාවකට වඩා උසස් ය යන්න නම් විධායක රැකියා වල නිරත වන්නවුන් පවා එම මතය හෙළා දකිනු නො අනුමාන ය. මහ බැංකුවට බඳවා ගන්නා ආර්ථික විද්‍යාඥයින්, ගණිතඥයින්, සංඛ්‍යාන විද්‍යාඥයින් ආදී සියලු දෙනා බිහිකරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල තුළින් බව චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා දන්නේ නම් ලංකාවේ හොඳ ම ආර්ථික විද්‍යාඥයා ද, හොඳම ගණිතඥයා ද, හොඳ ම සංඛ්‍යාන විද්‍යාඥයා ද සිටිය යුත්තේ විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය තුළ මිස මහ බැංකුවේ නො වන බව ඔහුට පිළි ගැනීමට සිදු වේ.

විධායක නිලධාරියෙකු අතින් වරදක් සිදුවුව හොත් එය එක් සිද්ධියකට පමණක් සීමා විය හැකි බවත් එහෙත් ගුරුවරයෙකු අතින් වරදක් සිදුවුව හොත් එය පරම්පරා ගණනාවකටම බලපාන බව චන්ද්‍රප්‍රේමයන් ට නො වැටහීම කණගාටුව ට කරුණ කි. ශ්‍රී ලංකාවේ පමණක් නොව ලෝකයේ ම වෛද්‍ය වෘත්තිකයින් බිහිකරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල වලිනි. වෛද්‍ය සිසුන්ට උගන්වන විට සුළු වරදක් සිදුවුව හොත් එහි ප්‍රතිවිපාක වශයෙන් රෝගීන් කී දාහක් අවසන් ගමන් යන්නේහි ද ? එසේ ම නීතිඥයින් බිහි කරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු නම් නීතිය උගන්වද්දී සුළු වරදක් සිදුවුව හොත් මෙරට අපරාධකරුවන් කීදෙනෙකු නිදහස් වී නිර්දෝෂී මිනිසුන් කී දෙනෙකු එල්ලුම් ගස් යන්නෙහි ද ? මේ අරුතින් බලන විට දේශපාලනඥයින් හැර සෙසු සියලු වෘත්තිකයින් බිහිකරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු විසින් නම් ඔවුන් අතුරින් වඩාත් ම ප්‍රවිණයින් විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියට බඳවා ගැනිම හා ඒතුළ රඳවා ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය පෙළඹවීම හා සානුබල ලබාදිය යුතු නොවේද?

අවසාන වශයෙන් අප පෙන්වා දෙන්නේ අධ්‍යාපනය සඳහා රජය විසින් ප්‍රමාණවත් ප්‍රතිපාදන වෙන් කළ යුත්තේ ලෝක බැංකුව කියන නිසා වත් , යුනෙස්කෝව කියන නිසාවත්, ආචාර්ය සංගමය කියන නිසා වත් නො ව මේ රටේ බදු ගෙවන ජනතාවගේ දරුවන් වෙනුවෙන් නිදහස් අධ්‍යාපන අයිතිය සුරක්ෂිත කිරීමේ අන්සතු කළ නොහැකි වගකීමක් රජය සතුවන බැවිනි. අම්මලා විසින් දරුවන් ට මව්කිරි දිය යුත්තේ දොස්තර මහතා හෝ වින්නඹු අම්මා උපදෙස් දෙන නිසා නො වන බව චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා නොදැන සිටීම ගැන අපට ඇත්තේ දැඩි විමතියකි. තවදුරටත් ජේතවනාරාමයට ගල් ගසා දෙව්දත් තෙරුන්ගේ පිණ්ඩපාතයෙන් යැපෙනවා වෙනුවට වගකිව යුතු මාධ්‍ය වේදියෙකු ලෙස යුගයේ අවශ්‍යතාව හඳුනාගෙන පාඨකයන් ට සත්‍ය හෙළි කිරීමේ ජනතා වාදී මාධ්‍ය මෙහෙවරේ නිරත වන ලෙස සී. ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම මහතා ගෙන් අපි ඉල්ලා සිටිමු.

Higher education in Sri Lanka - School's out

The Economist, 

Aug 24th 2012, 12:33 by The Economist | COLOMBO

AN ELDERLY couple sat inside an auto-rickshaw holding a placard with bold red and blue writing: “Don’t mess with our granddaughter’s right to free education”.

The pair, both in their eighties, were among hundreds of protesters who met at Colombo’s Hyde Park on August 23rd to demand a dramatic increase in the government’s education spending. “Darling, I’m nobody,” the old woman said. “But poor people are having trouble getting their kids educated.” And she wanted the president, Mahinda Rajapaksa, to take note.

Sri Lanka’s state-run universities have been crippled since July 4th, when nearly 5,000 lecturers went on strike to call for a 20% salary increase. The Federation of University Teachers’ Associations (FUTA) said droves of academics were leaving Sri Lanka because of poor wages.

The union’s wish list expanded significantly as negotiations with the government broke down. It now includes a stipulation that the government should increase expenditure on education from the current 1.9% of GDP to 6%. This became the battle cry of a determined—and growing—movement that has rattled the government so much that on August 22nd it shut down all universities indefinitely.

Many demonstrators, most of them university lecturers, wore orange and black T-shirts that said “6% Save Education” and “6% GDP for Education”. They huddled under umbrellas, three to each, when the monsoon rains poured down.

From the stage, Maduluwawe Sobitha, an influential Buddhist monk, urged the public to join their campaign. This wasn’t just a “university issue”, he boomed. This was a struggle to protect free education.

The government is right to feel nervous. Since defeating the rebel Tamil Tigers in 2009, it has gone relatively unchallenged. The ruling alliance won staggered local government and provincial elections (there will be another round on September 8th) by significant majorities, except in the north, which is predominantly Tamil. Hobbled by internalpower squabbles, the main opposition force, the United National Party, has posed no threat.

University teachers realised that their struggle couldn’t be expressed by a simple salary demand when the entire education sector was in crisis, in the judgment of Ahilan Kadirgamar, a political analyst. So they started spotlighting the more sensitive stuff—such as how key appointments and decisions in universities have been made by politicians; about how universities are forced to hire security from a firm owned by the defence ministry; and how it is not normal for university entrants to be administered “leadership training” by the army.

The academics then collected signatures on street corners and held smaller rallies everywhere. What has followed is a heated national debate about the government’s policy on free education. It was introduced in the mid-1940s but is now widely accepted to be “in trouble”.

When FUTA eventually staged its largest protest, they were joined by a wide array of compatriots, not least the saffron-robed Buddhist monks. Among others lending support were members of unions representing industrial workers, health services, railway employees, lawyers, women’s organisations, teachers and principals, telecommunications and electricity workers and unemployed graduates.

For the government, this might lend credence to the theory—expounded in private—that “certain forces” were trying to instigate an “Arab Spring” style revolution in Sri Lanka. S.B. Dissanayake, the minister for higher education, insists that university lecturers are entangled in a plot to bring about regime change.

Another minister, speaking on condition of anonymity, said that “everyone knows a meeting took place about two months ago where it was discussed how to have an ‘Arab Spring’ in Sri Lanka, starting from universities.” He says it was attended by several NGOs (the regime’s usual suspects for this kind of thing), two ambassadors and some opposition leaders.

Snacking on an ice cream after the long march, Mahim Mendis, a spokesman for FUTA, dismissed these allegations as an attempt to stir up hysteria. Whenever the government is unable to meet the reasonable demands of any segment of society, he said, it resorts to conspiracy theories. University lecturers have anyway (perhaps unhelpfully) themselves dubbed their trade-union campaign an “Academic Spring”.

The closing down of 21 universities and educational institutes was strongly criticised, even by pro-government private newspapers such as the Island. An editorial of theirs urged the president to intervene. Others too are speaking up for students whose exams—and graduation dates—are now delayed.

FUTA has vowed to continue its strike till the government gives “a clear, written commitment” on how its main demands would be met. But with students divided on the issue, academics will have to agree on an exit strategy soon. Besides, they have not been paid for two months.

For analysts like Mr Kadirgamar, it is immaterial how and when the strike will end. He knows that trade-union action cannot continue indefinitely, however many noble ideals it invokes. What he finds encouraging is that FUTA has at last got the public talking.